ເຂດລົງຈອດຂອງຣັນເວ: ບ່ອນທີ່ຈະລົງຈອດ ແລະ ເປັນຫຍັງມັນຈຶ່ງສຳຄັນ

ວິທີການເບິ່ງຈາກຫ້ອງນັກບິນ. ເຮືອບິນ ມີຄວາມໝັ້ນຄົງ. ທາງແລ່ນຢູ່ທາງໜ້າຊື່ໆ. ການຍິງຈະເລີ່ມຕົ້ນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ລໍ້ຈະແຕະລົງຜ່ານເຄື່ອງໝາຍຈຸດເປົ້າໝາຍ, ແລະ ທາງແລ່ນທີ່ເຫຼືອຈະຫົດຕົວໄວກວ່າທີ່ຄາດໄວ້. ນີ້ບໍ່ແມ່ນບັນຫາດ້ານເຕັກນິກ. ມັນເປັນບັນຫາເຂດລົງຈອດທາງແລ່ນ.

ນັກບິນສ່ວນໃຫຍ່ຮູ້ວ່າພວກເຂົາຄວນລົງຈອດໃນເຂດສຳຜັດ. ມີໜ້ອຍຄົນທີ່ສາມາດລະບຸມັນໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງເບິ່ງເຄື່ອງມື. ມີໜ້ອຍຄົນຍັງຮູ້ກົດລະບຽບການຕັດສິນໃຈທີ່ແຍກການລົງຈອດຢ່າງປອດໄພອອກຈາກການລົງຈອດອ້ອມ. ຄຳແນະນຳມາດຕະຖານ, ແນໃສ່ເຄື່ອງໝາຍ, ຍັງບໍ່ຄົບຖ້ວນ. ມັນບໍ່ມີກົດລະບຽບສອງຢ່າງທີ່ນັກບິນທີ່ມີປະສົບການໃຊ້ເພື່ອຕັດສິນໃຈວ່າຈະລົງຈອດ ຫຼື ຍົກເລີກ.

ບົດຄວາມນີ້ກວມເອົາວ່າເຂດທີ່ເຮືອບິນຈະລົງຈອດນັ້ນແມ່ນຫຍັງແທ້, ວິທີການອ່ານເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນຢູ່ເທິງໜ້າທາງ, ແລະສອງກົດລະບຽບການຕັດສິນໃຈທີ່ສຳຄັນທີ່ຜູ້ນຳທ່ຽວສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ສົນໃຈຄື: ກົດ 70-50 ສຳລັບຄວາມຍາວຂອງທາງແລ່ນ ແລະ ກົດ 51% ສຳລັບການລົງຈອດໃນທິດທາງລົມ. ໃນຕອນທ້າຍ, ທ່ານຈະຮູ້ຢ່າງແນ່ນອນວ່າຈະລົງຈອດຢູ່ໃສ ແລະ ເວລາໃດທີ່ຄວນໄປອ້ອມແທນ.

ສິ່ງທີ່ເຂດ Touchdown ຂອງ Runway ແມ່ນຫຍັງແທ້

ເຂດສຳຜັດດາວນ໌ (Touchdown Zone) ແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງທາງແລ່ນ, ເຊິ່ງຢູ່ນອກເໜືອຈາກຂອບເຂດ, ບ່ອນທີ່ເຮືອບິນລົງຈອດມີຈຸດປະສົງເພື່ອສຳຜັດກັບທາງແລ່ນກ່ອນ. ປະມວນຄຳສັບສຳລັບນັກບິນ/ຜູ້ຄວບຄຸມ FAA ນິຍາມມັນວ່າເປັນ 3,000 ຟຸດທຳອິດຂອງທາງແລ່ນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. ຄຳນິຍາມຂອງ ICAO ແມ່ນກວ້າງກວ່າ, ມັນອະທິບາຍເຖິງເຂດ, ບໍ່ແມ່ນໄລຍະທາງທີ່ກຳນົດໄວ້.

ນັກບິນສ່ວນໃຫຍ່ຄິດວ່າເຂດນັ້ນແມ່ນຈຸດດຽວ. ມັນບໍ່ແມ່ນ. ມັນເປັນພື້ນທີ່ທີ່ກຳນົດໄວ້ເພື່ອດູດຊຶມຜົນກະທົບຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ໃຫ້ພື້ນທີ່ແກ່ທ່ານໃນການຢຸດ. ເຂດດັ່ງກ່າວມີຢູ່ເພື່ອຮັບປະກັນການເກັບກູ້ສິ່ງກີດຂວາງໃນຂອບເຂດປະສິດທິພາບການລົງຈອດ ແລະ ການລົງຈອດ. ການລົງຈອດໜ້ອຍກວ່ານັ້ນຈະເຮັດໃຫ້ທ່ານມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ໄຟສັນຍານ. ການລົງຈອດໄກ ແລະ ທ່ານຈະກິນເວລາໃນການຢຸດຂອງທ່ານ.

ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄຳນິຍາມຂອງ FAA ແລະ ICAO ມີຄວາມສຳຄັນຕໍ່ການບິນສາກົນ. FAA ກ່າວວ່າ 3,000 ຟຸດ. ICAO ກ່າວວ່າເຂດແມ່ນບ່ອນທີ່ຜູ້ຜະລິດກ່າວວ່າມັນຢູ່. ອັນໜຶ່ງແມ່ນກົດລະບຽບ. ອີກອັນໜຶ່ງແມ່ນແນວທາງ. ຮູ້ວ່າອັນໃດໃຊ້ໄດ້ກັບຈຸດໝາຍປາຍທາງຂອງທ່ານ.

ການເຂົ້າໃຈຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ປ່ຽນແປງວິທີທີ່ທ່ານແນະນຳວິທີການລົງຈອດ. ທ່ານຢຸດຊອກຫາຈຸດເປົ້າໝາຍດຽວ. ທ່ານເລີ່ມຊອກຫາເຂດ. ການປ່ຽນພຽງຢ່າງດຽວນັ້ນຊ່ວຍປ້ອງກັນຄວາມຜິດພາດໃນການລົງຈອດທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດ.

ການອ່ານເຄື່ອງໝາຍຢູ່ເທິງທາງຍ່າງ

ເຂດລົງຈອດບໍ່ແມ່ນເລື່ອງລຶກລັບ. ມັນຖືກແຕ້ມໂດຍກົງໃສ່ທາງແລ່ນໃນພາສາທີ່ນັກບິນທຸກຄົນສາມາດອ່ານໄດ້. AIM ກຳນົດເຂດ ຄືກັບ 3,000 ຟຸດທຳອິດ, ແລະ ເຄື່ອງໝາຍບອກທ່ານຢ່າງແນ່ນອນວ່າມັນຢູ່ໃສ.

• ເຄື່ອງໝາຍຂີດຈຳກັດ. ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນເສັ້ນສີຂາວທີ່ຂວາງທາງແລ່ນ. ພວກມັນໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງໜ້າດິນທີ່ລົງຈອດໄດ້. ມີແປດເສັ້ນຢູ່ເທິງທາງແລ່ນທີ່ກວ້າງກວ່າ 100 ຟຸດ, ແລະສີ່ເສັ້ນຢູ່ເທິງທາງແລ່ນທີ່ແຄບກວ່າ.
• ເຄື່ອງໝາຍຈຸດມຸ້ງ. ຮູບສີ່ແຈສາກສີຂາວໜາສອງອັນ, ອັນໜຶ່ງຢູ່ແຕ່ລະດ້ານຂອງເສັ້ນກາງ. ພວກມັນຕັ້ງຢູ່ຫ່າງຈາກຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ 1,020 ຟຸດ. ນີ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ທ່ານແນໃສ່ເຮືອບິນ, ບໍ່ແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນເອງ.
• ເຄື່ອງໝາຍເຂດສຳຜັດດາວນ໌. ຄູ່ຂອງຮູບສີ່ແຈສາກສີຂາວຫ່າງກັນ 500 ຟຸດ. ພວກມັນເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຈຸດເປົ້າໝາຍ ແລະ ສືບຕໍ່ລົງໄປຕາມທາງແລ່ນ. ແຕ່ລະຄູ່ບອກທ່ານວ່າທ່ານຢູ່ໃນເຂດນັ້ນໄກປານໃດ.
• ເຄື່ອງໝາຍເສັ້ນກາງ. ເສັ້ນສີຂາວປະໆແລ່ນຕະຫຼອດຄວາມຍາວຂອງທາງແລ່ນ. ພວກມັນຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານຢູ່ໃນແນວຕັ້ງກັບແກນທາງແລ່ນ. ໃນເຂດທີ່ເຄື່ອງບິນລົງຈອດ, ພວກມັນຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານແກ້ໄຂການດຣິຟກ່ອນທີ່ລໍ້ຈະແຕະກັນ.
• ເຄື່ອງໝາຍຂອບທາງແລ່ນ. ເສັ້ນສີຂາວທຶບທີ່ກຳນົດຂອບເຂດດ້ານຂ້າງ. ການຢູ່ລະຫວ່າງເສັ້ນເຫຼົ່ານັ້ນໃນເຂດນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າທ່ານຢູ່ເທິງໜ້າດິນທີ່ປູຢາງ. ການລ້ຽວອອກໄປນອກເສັ້ນເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະ ທ່ານມີຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະເກີດການເຄື່ອນທີ່ຂອງທາງແລ່ນ.

ເຄື່ອງໝາຍເຫຼົ່ານີ້ປະກອບເປັນລະບົບທີ່ເບິ່ງເຫັນໄດ້. ອ່ານພວກມັນຮ່ວມກັນ ແລະ ທ່ານສາມາດຢືນຢັນຕຳແໜ່ງຂອງທ່ານໂດຍບໍ່ຕ້ອງແນມເບິ່ງເຄື່ອງມື. ຄັ້ງຕໍ່ໄປທີ່ທ່ານບິນ, ໃຫ້ອະທິບາຍເຂດໂດຍໃຊ້ແຜນວາດສະໜາມບິນ ແລະ ຈາກນັ້ນຢືນຢັນມັນດ້ວຍສາຍຕາຂອງທ່ານຢູ່ເທິງທາງຍ່າງ. ເຄື່ອງໝາຍທາງແລ່ນ ແລະ ໄຟ ປ່ຽນພື້ນຜິວທີ່ທາສີແລ້ວໃຫ້ກາຍເປັນເຄື່ອງມືຕັດສິນໃຈ.

ເປັນຫຍັງການລົງຈອດໃກ້ເຂດຈຶ່ງເປັນອັນຕະລາຍ

ການລົງຈອດໃກ້ເຂດສຳຜັດລົງຂອງທາງແລ່ນແມ່ນຄວາມຜິດພາດທົ່ວໄປ, ໂດຍສະເພາະຢູ່ເທິງທາງແລ່ນທີ່ສັ້ນກວ່າບ່ອນທີ່ຂອບເຂດຂອງຄວາມຜິດພາດມີໜ້ອຍຢູ່ແລ້ວ. ຄວາມຜິດພາດດັ່ງກ່າວເຮັດໃຫ້ຮູ້ສຶກປອດໄພ, ເຮັດໃຫ້ລໍ້ລົງໄວ, ແຕ່ຕົວຈິງແລ້ວມັນໄດ້ລົບລ້າງການປ້ອງກັນຄວາມປອດໄພທີ່ເຂດດັ່ງກ່າວຖືກອອກແບບມາໃຫ້.

ກ່ອນ: ວິທີການເກົ່າແມ່ນແນໃສ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. ນັກບິນສຸມໃສ່ການເຮັດໃຫ້ເຮືອບິນເກີນຕົວເລກ, ຈາກນັ້ນບິນລົງໄປຕາມທາງແລ່ນ, ເຮັດໃຫ້ຄວາມໄວຫຼຸດລົງ. ການລົງຈອດເກີດຂຶ້ນເກີນຈຸດເປົ້າໝາຍ, ກິນໄລຍະທາງແລ່ນທີ່ມີຄ່າ ແລະ ເຮັດໃຫ້ບໍ່ມີພື້ນທີ່ສຳລັບຄວາມຜິດພາດໃນການເປີດຕົວ.

ຫຼັງຈາກ: ວິທີການທີ່ຖືກຕ້ອງແມ່ນແນໃສ່ເຄື່ອງໝາຍຈຸດເປົ້າໝາຍ, ຮູບສີ່ແຈສາກສີຂາວໜາສອງອັນນັ້ນ. ນັກບິນບິນບິນເສັ້ນທາງເລື່ອນທີ່ໝັ້ນຄົງໄປຫາເຄື່ອງໝາຍເຫຼົ່ານັ້ນ, ລົງຈອດພາຍໃນສ່ວນທຳອິດຂອງເຂດ, ແລະມີທາງແລ່ນທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ທັງໝົດເພື່ອຢຸດ. ນີ້ແມ່ນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການລົງຈອດທີ່ຄວບຄຸມ ແລະ ການລົງຈອດທີ່ບັງຄັບໃຫ້ເບກເຮັດວຽກທັງໝົດ.

ການລົງຈອດໃກ້ເຂດລົງຈອດຂອງທາງແລ່ນຈະຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນການເກັບກູ້ສິ່ງກີດຂວາງໃນເວລາລົງຈອດ ແລະ ເພີ່ມຄວາມສ່ຽງຂອງການຫຼົງທາງຂອງທາງແລ່ນ. ເຂດດັ່ງກ່າວມີເຫດຜົນຄື: ມັນເປັນພຽງສ່ວນດຽວຂອງທາງແລ່ນທີ່ຮັບປະກັນການເກັບກູ້ສິ່ງກີດຂວາງ ແລະ ປະສິດທິພາບການລົງຈອດ. ຄຳແນະນຳຂອງ AOPA ກ່ຽວກັບເຂດສຳຜັດດາວນ໌ ເນັ້ນໜັກຈຸດນີ້. ການພາດເຂດແດນໝາຍເຖິງການບິນອອກນອກຂອບເຫຼົ່ານັ້ນ.

ກົດ 70-50 ສຳລັບການຕັດສິນໃຈລົງຈອດ

ກົດ 70-50 ເປັນຕົວກະຕຸ້ນການແລ່ນໄປມາ, ບໍ່ແມ່ນເຕັກນິກການລົງຈອດ. ມັນຕອບຄຳຖາມໜຶ່ງວ່າ: ເຈົ້າມີທາງແລ່ນພຽງພໍທີ່ຈະຢຸດໄດ້ຢ່າງປອດໄພບໍ? ນັກບິນສ່ວນໃຫຍ່ຮຽນຮູ້ມັນຈາກຄູສອນ, ບໍ່ແມ່ນມາຈາກຄູ່ມື. ນັ້ນແມ່ນບ່ອນທີ່ຄຸນຄ່າຂອງມັນມີຊີວິດຢູ່, ໃນການຕັດສິນທີ່ມັນບັງຄັບ.

ກວດສອບຕຳແໜ່ງຂອງທ່ານດ້ວຍຄວາມໄວໃນການເຂົ້າຫາຂອງທ່ານ

ກົດລະບຽບຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຈຸດກວດກາສະເພາະ. ເມື່ອຕົວຊີ້ບອກຄວາມໄວຂອງເຄື່ອງບິນສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າທ່ານໄດ້ຫຼຸດຄວາມໄວລົງເຖິງຄວາມໄວສຸດທ້າຍຂອງທ່ານ, ໃຫ້ຫຼຽວເບິ່ງທາງແລ່ນທີ່ຍັງເຫຼືອ. ນີ້ແມ່ນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມຈິງ. ຕົວເລກເທິງເຄື່ອງວັດແທກບໍ່ໄດ້ບອກທ່ານຫຍັງເລີຍໂດຍບໍ່ມີການຢືນຢັນທາງສາຍຕາວ່າທ່ານຢູ່ໃສເທິງທາງຍ່າງ.

ຢືນຢັນວ່າທ່ານມີທາງແລ່ນທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່

ເຄິ່ງທີ່ສອງຂອງກົດລະບຽບແມ່ນການກວດສອບພື້ນທີ່. ຖ້າທ່ານໃຊ້ຄວາມໄວຕາມທີ່ທ່ານກຳນົດໄວ້ ແຕ່ຍັງຢູ່ທາງໜ້າໜ້ອຍກວ່າເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງທາງແລ່ນ, ການຄິດໄລ່ບໍ່ໄດ້ຜົນ. ພະລັງງານທີ່ຕ້ອງການເພື່ອຢຸດເກີນໄລຍະທາງທີ່ມີຢູ່. ຊ່ອງຫວ່າງນັ້ນແມ່ນບ່ອນທີ່ການເລື່ອນເວລາຂອງທາງແລ່ນເລີ່ມຕົ້ນ.

ດຳເນີນການກວດສອບຖ້າການກວດສອບລົ້ມເຫຼວ

ນີ້ແມ່ນສ່ວນທີ່ຍາກ. ກົດລະບຽບຈະບໍ່ມີປະໂຫຍດຖ້ານັກບິນບໍ່ສົນໃຈຜົນໄດ້ຮັບ. ການກວດສອບທີ່ລົ້ມເຫຼວໝາຍຄວາມວ່າວິທີການດັ່ງກ່າວບໍ່ສາມາດແກ້ໄຂໄດ້. ການລອຍຢູ່ດົນກວ່າ ຫຼື ການເບຣກແຮງຂຶ້ນຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຕົວແປທີ່ເພີ່ມຄວາມສ່ຽງ. ການປ່ຽນທິດທາງແມ່ນຄຳຕອບທີ່ຖືກຕ້ອງພຽງຢ່າງດຽວ.

ເຂົ້າໃຈວ່າເປັນຫຍັງກົດລະບຽບຈຶ່ງເຮັດວຽກ

ກົດ 70-50 ສ້າງການປ້ອງກັນໃນທຸກໆການລົງຈອດ. ມັນບັງຄັບໃຫ້ຕັດສິນໃຈໄວພໍທີ່ຈະປະຕິບັດ, ບໍ່ແມ່ນຊ້າພໍທີ່ຈະຕົກໃຈ. ຄູສອນທີ່ມີປະສົບການສອນມັນເພາະມັນປ່ຽນແທນການຄາດເດົາດ້ວຍການກວດສອບທີ່ເຮັດຊ້ຳໄດ້. ກົດດັ່ງກ່າວບໍ່ປາກົດຢູ່ໃນຄູ່ມືຂໍ້ມູນຂ່າວສານການບິນ. ນັ້ນກໍ່ດີ. ເຄື່ອງມືທີ່ດີທີ່ສຸດໃນການບິນບາງຢ່າງອາໄສຢູ່ໃນຄວາມຮູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ເຊິ່ງຖ່າຍທອດລະຫວ່າງນັກບິນ.

ການກວດສອບທຸກໆວິທີທາງຈະປ່ຽນຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ບໍ່ຊັດເຈນຂອງການແລ່ນໄວ ຫຼື ແລ່ນສູງໃຫ້ກາຍເປັນຈຸດຕັດສິນໃຈທີ່ແນ່ນອນ. ກົດລະບຽບບໍ່ໄດ້ຮັບປະກັນວ່າຈະລົງຈອດໄດ້ຢ່າງສົມບູນແບບ. ມັນຮັບປະກັນວ່າທ່ານຈະບໍ່ຮູ້ຊ້າເກີນໄປວ່າທາງແລ່ນສັ້ນເກີນໄປ.

ກົດ 51% ສຳລັບການລົງຈອດແບບລົມພັດຜ່ານ

ກົດ 51% ບໍ່ແມ່ນເຕັກນິກການລົງຈອດ. ມັນເປັນຕົວກະຕຸ້ນການລົງຈອດ, ແລະ ການປະຕິບັດຕໍ່ມັນຄືກັບສິ່ງອື່ນໃດແມ່ນຄວາມຜິດພາດທີ່ດຶງນັກບິນອອກຈາກເຂດລົງຈອດຂອງທາງແລ່ນ.

ນີ້ແມ່ນກົດລະບຽບໃນຮູບແບບທີ່ງ່າຍດາຍທີ່ສຸດ. ຖ້າອົງປະກອບລົມຂ້າມເກີນ 51% ຂອງຄວາມສາມາດໃນການພັດລົມຂ້າມທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນຂອງເຮືອບິນ, ຢ່າລົງຈອດ. ຄ່າລົມຂ້າມທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນແມ່ນລົມສູງສຸດທີ່ຜູ້ຜະລິດທົດສອບໃນລະຫວ່າງການຮັບຮອງ. ມັນບໍ່ແມ່ນຂີດຈຳກັດທີ່ຍາກ. ແຕ່ຂອບເຂດ 51% ແມ່ນຈຸດຕັດສິນໃຈທີ່ຍາກ.

ກົດລະບຽບນີ້ສັບສົນເພາະວ່ານັກບິນຄິດວ່າມັນຄວບຄຸມວິທີການຈັດການການຄວບຄຸມໃນລົມຂ້າງ. ມັນບໍ່ໄດ້. ກົດ 70-50 ກວດສອບຄວາມຍາວຂອງທາງແລ່ນ. ກົດ 51% ກວດສອບລົມ. ອັນໜຶ່ງແມ່ນກ່ຽວກັບໄລຍະຢຸດ. ອີກອັນໜຶ່ງແມ່ນກ່ຽວກັບການຄວບຄຸມທາງຂ້າງ. ພວກມັນຮັບໃຊ້ຈຸດປະສົງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ທັງສອງຕອບຄຳຖາມດຽວກັນ: ການລົງຈອດນີ້ຄວນສືບຕໍ່ບໍ?

ລົມພັດແຮງຈະທຳລາຍຄວາມແມ່ນຍຳຂອງເຂດບິນລົງ. ລົມແຮງພັດແຮງເຮັດໃຫ້ເຮືອບິນອອກນອກເສັ້ນກາງ. ນັກບິນຈະແກ້ໄຂ, ແກ້ໄຂຫຼາຍເກີນໄປ, ແລະ ລອຍໄປ. ເຄື່ອງໝາຍຈຸດເປົ້າໝາຍຈະເລື່ອນໄປທາງຂ້າງໃນກະຈົກໜ້າລົດ. ການລົງຈະເກີດຂຶ້ນຢູ່ເບື້ອງຊ້າຍຂອງກາງ, ຫຼື ຍາວ, ຫຼື ທັງສອງຢ່າງ. ເຂດບິນບໍ່ຖືກ.

ກົດ 51% ມີຢູ່ເພື່ອປ້ອງກັນສະຖານະການນັ້ນກ່ອນທີ່ມັນຈະເລີ່ມຕົ້ນ. ເມື່ອລົມເກີນຂອບເຂດ, ການຕັດສິນໃຈທີ່ສະຫຼາດແມ່ນບໍ່ໃຫ້ເຮືອບິນແລ່ນໄປມາເທິງທາງຍ່າງ. ແຕ່ແມ່ນການຍ່າງອ້ອມໆ ແລະລໍຖ້າເງື່ອນໄຂທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານລົງຈອດຕາມທີ່ທ່ານຕັ້ງໃຈໄວ້.

ໄຟເຂດ Touchdown ຂອງ Runway ແລະສິ່ງທີ່ພວກມັນບອກທ່ານ

ນັກບິນສ່ວນໃຫຍ່ເບິ່ງທາງໜ້າດິນເພື່ອຫາທິດທາງເຂດສຳຜັດ. ເຄື່ອງມືຄວາມແມ່ນຍຳທີ່ແທ້ຈິງຖືກຝັງຢູ່ໃນນັ້ນ.

ໄຟເຂດລົງຈອດຂອງທາງແລ່ນແມ່ນໄຟສີຂາວທີ່ຕິດຢູ່ໃນໜ້າຜິວທາງແລ່ນ. ພວກມັນເລີ່ມຕົ້ນໃກ້ກັບຈຸດເລີ່ມລົງຈອດ ແລະ ແລ່ນໄປຫາສ່ວນທຳອິດຂອງທາງແລ່ນ. ໄຟເຫຼົ່ານີ້ມີຢູ່ຍ້ອນເຫດຜົນໜຶ່ງຄື: ເພື່ອເຮັດໃຫ້ເຂດດັ່ງກ່າວເບິ່ງເຫັນໄດ້ເມື່ອບໍ່ມີເຄື່ອງໝາຍ.

ໄຟກາງທາງແລ່ນຈະນຳພາທ່ານລົງໄປທາງກາງ. ໄຟເຂດສຳຜັດຈະບອກທ່ານວ່າຈະລົງຈອດຢູ່ບ່ອນໃດ. ຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນຕອນກາງຄືນ, ທ່າມກາງຝົນຕົກ, ຫຼື ເມື່ອໝອກປົກຄຸມສົ້ນສຸດຂອງທາງແລ່ນ. ໄຟຈະກະພິບສີຂາວທີ່ໝັ້ນຄົງ, ຫ່າງກັນເປັນໄລຍະໆ, ສ້າງເປັນເສັ້ນທາງຍ່າງທີ່ເບິ່ງເຫັນໄດ້ຊັດເຈນທີ່ດຶງຈຸດເປົ້າໝາຍຂອງທ່ານໄປທາງໜ້າເຂົ້າໄປໃນເຂດທີ່ມັນຢູ່.

ບໍ່ແມ່ນທຸກໆທາງແລ່ນທີ່ມີໄຟສ່ອງສະຫວ່າງເຫຼົ່ານີ້. ມີພຽງແຕ່ທາງແລ່ນທີ່ມີເຄື່ອງມືວັດແທກຄວາມແມ່ນຍໍາເທົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຮັບໄຟສ່ອງສະຫວ່າງເຂດທີ່ລົງຈອດ. ວິທີການເບິ່ງເຫັນທາງແລ່ນທີ່ບໍ່ມີຄວາມແມ່ນຍໍາໝາຍເຖິງການອີງໃສ່ເຄື່ອງໝາຍພຽງຢ່າງດຽວ. ນັ້ນແມ່ນເວລາທີ່ການຮູ້ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງລະບົບໄຟສ່ອງສະຫວ່າງກາຍເປັນການຕັດສິນໃຈດ້ານຄວາມປອດໄພ, ບໍ່ແມ່ນຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ເປັນເລື່ອງເລັກໆນ້ອຍໆ.

ໄຟບໍ່ໄດ້ປ່ຽນແປງຂັ້ນຕອນການລົງຈອດ. ພວກມັນຢືນຢັນມັນ. ເມື່ອແຖບສີຂາວປາກົດຢູ່ໃຕ້ດັງ, ເຂດນັ້ນແມ່ນບ່ອນທີ່ມັນຄວນຈະຢູ່. ເມື່ອພວກມັນບໍ່ປາກົດ, ຄຳຖາມກໍ່ຈະກາຍເປັນວ່າຈະລົງຈອດຫຼືບໍ່.

ວິທີການຝຶກຊ້ອມການລົງຈອດໃນເຂດ

ການຝຶກຊ້ອມການລົງຈອດໃນເຂດນັ້ນແມ່ນທັກສະທີ່ຕັ້ງໃຈໄວ້, ບໍ່ແມ່ນຜົນມາຈາກເວລາບິນຕາມທຳມະຊາດ. ນັກບິນສ່ວນໃຫຍ່ຂ້າມຂັ້ນຕອນການຊີ້ແຈງ ແລະ ອີງໃສ່ຄວາມຮູ້ສຶກ, ເຊິ່ງແມ່ນເວລາທີ່ພາດເຂດນັ້ນ.

ຂັ້ນຕອນທີ 1. ອະທິບາຍສະຖານທີ່ຂອງເຂດລົງຈອດໃນເວລາລົມພັດຜ່ານໂດຍໃຊ້ແຜນວາດສະໜາມບິນ. ສິ່ງນີ້ບັງຄັບໃຫ້ມີພາບໃນໃຈກ່ອນທີ່ຈະເຫັນທາງແລ່ນ. ນັກບິນທີ່ຂ້າມຂັ້ນຕອນນີ້ມັກຈະຕັດສິນເຂດຜິດໃນເວລາບິນສຸດທ້າຍໄລຍະສັ້ນ.

ຂັ້ນຕອນທີ 2. ເລືອກຈຸດເປົ້າໝາຍສະເພາະໃນຈຸດສຸດທ້າຍ, ຈຸດໝາຍຈຸດເປົ້າໝາຍ, ບໍ່ແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງທາງແລ່ນ, ບໍ່ແມ່ນເປົ້າໝາຍ. ການເລັງໄປຫາຈຸດໝາຍເຮັດໃຫ້ເຮືອບິນຢູ່ໃນເຂດໂດຍບໍ່ຕ້ອງຄາດເດົາ.

ຂັ້ນຕອນທີ 3. ບິນລົງຈອດແບບໝັ້ນຄົງດ້ວຍຄວາມໄວອາກາດ, ເສັ້ນທາງລ່ອງລອຍ, ແລະ ການຕັ້ງຄ່າທີ່ກຳນົດໂດຍ AGL 500 ຟຸດ. ການລົງຈອດແບບບໍ່ໝັ້ນຄົງຮັບປະກັນເຂດທີ່ພາດໄປ. ເຮືອບິນຕ້ອງໄດ້ຮັບການຕົກລົງກ່ອນທີ່ຈຸດຕັດສິນໃຈຈະມາຮອດ.

ຂັ້ນຕອນທີ 4. ແຕະລົງພາຍໃນສ່ວນທຳອິດຂອງເຂດ. ໄລຍະທາງທີ່ແນ່ນອນມີຄວາມສຳຄັນໜ້ອຍກວ່າວິໄນໃນການຕີເຄື່ອງໝາຍ. ການແຕະລົງຜ່ານຈຸດເປົ້າໝາຍຈະກິນເຂົ້າໄປໃນຂອບການຢຸດ.

ຂັ້ນຕອນທີ 5. ໃຫ້ບິນໄປມາຖ້າເຮືອບິນລອຍຜ່ານຈຸດເປົ້າໝາຍ. ນີ້ແມ່ນບາດກ້າວທີ່ຍາກທີ່ສຸດເພາະມັນຕ້ອງຍອມຮັບວ່າເຮືອບິນບໍ່ສາມາດເຂົ້າຫາໄດ້. ທຸກໆການລອຍຜ່ານຈຸດໝາຍແມ່ນການລົງຈອດທີ່ບໍ່ຄວນເກີດຂຶ້ນ.

ການສຳເລັດຂະບວນການນີ້ປ່ຽນວິທີການໃຫ້ກາຍເປັນລຳດັບທີ່ເຮັດຊ້ຳໄດ້. ເຂດດັ່ງກ່າວກາຍເປັນເປົ້າໝາຍ, ບໍ່ແມ່ນຄວາມຫວັງ. ການອ່ານແຜນວາດສະໜາມບິນ ຢູ່ເທິງພື້ນດິນສ້າງແບບຈຳລອງທາງຈິດໃຈທີ່ຊ່ວຍປະຢັດການລົງຈອດໃນອາກາດ.

ເຮັດໃຫ້ເຂດ Touchdown ຂອງ Runway ເປັນມາດຕະຖານຂອງເຈົ້າ

ເຂດລົງຈອດບໍ່ແມ່ນພື້ນທີ່ທີ່ຖືກທາສີ. ມັນເປັນຂອບເຂດຄວາມປອດໄພທີ່ສ້າງຂຶ້ນໃນທຸກໆທາງແລ່ນທີ່ທ່ານລົງຈອດ.

ການຖືວ່າມັນເປັນພຽງການແນະນຳແທນທີ່ຈະເປັນເປົ້າໝາຍ ຈະລົບລ້າງໄລຍະຫ່າງຂອງອຸປະສັກ ແລະ ໄລຍະທາງຢຸດທີ່ເຂດນັ້ນຮັບປະກັນ. ຂອບນັ້ນຈະຫາຍໄປໃນເວລາທີ່ທ່ານລອຍຜ່ານເຄື່ອງໝາຍຈຸດເປົ້າໝາຍ ຫຼື ລອຍຜ່ານລົມທີ່ພັດຜ່ານ.

ສິ່ງນີ້ປ່ຽນແປງສິ່ງທີ່ທ່ານເຮັດໃນທຸກໆວິທີການ. ອະທິບາຍຕຳແໜ່ງຂອງເຂດກ່ອນທີ່ທ່ານຈະລົງມາ. ໃຊ້ກົດ 70-50 ເພື່ອກວດສອບຕຳແໜ່ງຂອງທ່ານ. ນຳໃຊ້ກົດ 51% ເມື່ອລົມປ່ຽນທິດທາງ. ການຕັດສິນໃຈທັງສາມຢ່າງນີ້ທົດແທນການຄາດເດົາດ້ວຍລະບົບທີ່ເຮັດຊ້ຳໄດ້.

ທັກສະທີ່ຍາກທີ່ສຸດບໍ່ແມ່ນການຕັ້ງເປົ້າໝາຍໃສ່ເຂດນັ້ນ. ແຕ່ແມ່ນການຮູ້ວ່າເວລາໃດຄວນຫຼີກລ່ຽງເພາະເຈົ້າພາດມັນ.

ການບິນຄັ້ງຕໍ່ໄປ, ໃຫ້ຊີ້ແຈງເຂດນັ້ນກ່ອນທີ່ທ່ານຈະອອກຈາກລົມ. ເລືອກເຄື່ອງໝາຍຈຸດເປົ້າໝາຍ, ບໍ່ແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. ບິນດ້ວຍທ່າທີ່ໝັ້ນຄົງ. ຖ້າທ່ານລອຍຜ່ານເຄື່ອງໝາຍ, ໃຫ້ບິນອ້ອມໄປມາ. ເຮັດໃຫ້ເຂດນັ້ນເປັນມາດຕະຖານຂອງທ່ານ, ບໍ່ແມ່ນຄວາມຫວັງຂອງທ່ານ.