विमानस्थलमा साइनबोर्ड: पाइलट र यात्रुहरूले वास्तवमा के जान्न आवश्यक छ

टर्मिनल हुँदै दौडिरहेको एक यात्रुले आफ्नो कनेक्टिङ उडान छुटाउँछ किनभने उनीहरूले स्पष्ट संकेत नभएको करिडोरमा गलत मोड लिएका थिए। सक्रिय धावनमार्गतर्फ ट्याक्सी चलाउने पाइलटले होल्ड-सर्ट निर्देशन गुमाउँछ र आइपुगिरहेको विमानको बाटोमा जान्छ। दुवै असफलताहरू एउटै मूल कारणमा फर्कन्छन्: विमानस्थलमा साइनबोर्ड दुई पूर्णतया फरक दर्शकहरूलाई सेवा दिने वातावरण, र एउटा प्रणालीलाई अर्को प्रणालीसँग भ्रमित गर्नुको परिणाम।

धेरैजसो मानिसहरूले यात्रु पक्ष, ठूला ओभरहेड बोर्डहरू, गेट नम्बरहरू, सामान दाबी गर्ने तीरहरू मात्र देख्छन्। तिनीहरू मान्छन् कि यो सबै विमानस्थलको साइनेज हो। पाइलट पक्षले पूर्ण रूपमा फरक दृश्य भाषामा काम गर्छ, रङ-कोड गरिएका संकेतहरू र मानकीकृत संक्षिप्त रूपहरू प्रयोग गरेर जुन अप्रशिक्षित आँखालाई कोड जस्तो देखिन्छ। यी दुई प्रणालीहरू एउटै टार्माकमा र एउटै टर्मिनलमा सहअस्तित्वमा छन्, तैपनि तिनीहरूमा लगभग कुनै पनि समानता छैन।

यो लेखले दुवै संसारलाई जोड्छ। तपाईंले प्रत्येक पाइलटले पहिचान गर्नुपर्ने छ वटा FAA-अनिवार्य चिन्ह प्रकारहरू, यात्रु मार्ग पत्ता लगाउने चिन्हहरू पाइलट नेभिगेसन चिन्हहरूबाट कसरी फरक छन्, र पूर्ण प्रणाली बुझ्दा किन इच्छुक पाइलटहरूलाई प्रशिक्षणको क्रममा व्यावहारिक फाइदा हुन्छ भन्ने कुरा सिक्नुहुनेछ। लक्ष्य केवल कण्ठस्थ हुनु होइन, यो स्वचालित पहिचानको प्रकार हो जसले तपाईंलाई जमिनमा सुरक्षित राख्छ।

विमानस्थलमा किन साइनेजले एकैचोटि दुई दर्शकहरूलाई सेवा दिन्छ?

यात्रुलाई सामान कहाँ पाउने भनेर बताउने त्यही संकेत धावनमार्गतिर ट्याक्सी चढ्ने पाइलटको लागि बेकार हुन्छ। त्यो तनाव विमानस्थलको वातावरणमा संकेत चिन्हको परिभाषित चुनौती हो, र धेरैजसो मानिसहरूले यसलाई कहिल्यै याद गर्दैनन् किनभने तिनीहरूले प्रणालीको एक पक्ष मात्र देख्छन्।

यात्रु मार्ग पत्ता लगाउने संकेतहरूले अपरिचितहरूका लागि स्पष्टतालाई प्राथमिकता दिन्छन्। तिनीहरूले ठूला पाठ, विश्वव्यापी आइकनहरू र धेरै भाषाहरू प्रयोग गर्छन् किनभने तिनीहरूलाई पढ्ने व्यक्ति तनावग्रस्त, विचलित र हिंड्दा फोन हेरिरहेको हुन सक्छ। यी संकेतहरू टर्मिनल भित्ताहरूमा आँखाको स्तरमा झुण्डिएका हुन्छन् र प्रत्येक नवीकरणसँगै परिवर्तन हुन्छन्।

पाइलट चिन्हहरू पूर्णतया फरक बाधाहरू अन्तर्गत काम गर्छन्। FAA ले विशिष्ट रङहरू, संक्षिप्त रूपहरू, र स्थानहरू अनिवार्य गर्दछ ताकि पाइलटले ट्याक्सीको गतिमा चलिरहेको चिन्हलाई हेर्न र तिनीहरू कहाँ छन् भनेर ठ्याक्कै थाहा पाउन सकून्। रातोको अर्थ रोकिनेछ। पहेँलोको अर्थ दिशा हुनेछ। पहेंलो पाठ भएको कालोको अर्थ यो तपाईंको हालको स्थान हो। व्याख्याको लागि कुनै ठाउँ छैन किनभने अस्पष्टताको लागत जीवनमा मापन गरिन्छ।

दुवै प्रणालीहरू एउटै टार्माकमा र एउटै टर्मिनल भवन भित्र सहअस्तित्वमा छन्। विमानस्थलका उत्कृष्ट साइनेज डिजाइनहरूले दुवै दर्शकहरूलाई कुनै सम्झौता नगरी ध्यान दिन्छन्, जुन सुन्दा गाह्रो लाग्छ। तीस नटमा पाइलटको लागि काम गर्ने साइनबोर्ड त्यहाँबाट हिंड्ने यात्रुलाई अदृश्य हुन्छ।

यो दोहोरो-दर्शक वास्तविकतालाई बेवास्ता गर्ने उडान प्रशिक्षण कार्यक्रमहरूले विद्यार्थीहरूलाई वास्तविक-विश्व ट्याक्सी सञ्चालनको लागि तयार राख्दैनन्। फ्लोरिडा फ्लायर्स फ्लाइट एकेडेमीले पहिलो दिनदेखि नै पाठ्यक्रममा दुवै प्रणालीहरू निर्माण गर्दछ, जसले विद्यार्थीहरूलाई विमानस्थल सञ्चालनको क्रममा सामना गर्ने यात्रु चिन्ह सन्दर्भ बुझ्दै पाइलट चिन्हहरू पढ्न सिकाउँछ। लक्ष्य भनेको स्वचालित पहिचान हो। विमानस्थलको संकेत चिन्ह जुन सेवा दिन्छ एकैचोटि दुई मालिक।

हरेक पाइलटले बुझ्नै पर्ने छ वटा विमानस्थलका संकेतहरू

धेरैजसो पाइलटहरूले लिखित परीक्षामा छवटा चिन्ह प्रकारहरूको नाम दिन सक्छन्, तर वास्तविक सीप भनेको जटिल ट्याक्सीको समयमा २० नटमा तिनीहरूलाई पढ्नु हो। FAA ले छ वटा वर्गहरू परिभाषित गर्दछ विमानस्थलका चिन्ह र चिह्नहरू, प्रत्येकमा एक विशिष्ट रङ संयोजन हुन्छ जसले एक विशिष्ट आदेश वा स्थानलाई सञ्चार गर्दछ। रङहरू सम्झनु सुरुवात बिन्दु हो। दबाबमा तिनीहरूलाई पहिचान गर्नु परीक्षण हो।

• अनिवार्य निर्देशन चिन्हहरू, रातो पृष्ठभूमि, सेतो पाठ
• स्थान चिन्हहरू, कालो पृष्ठभूमि, पहेंलो पाठ
• दिशा संकेत, पहेंलो पृष्ठभूमि, कालो पाठ
• गन्तव्य चिन्हहरू, पहेंलो पृष्ठभूमि, कालो पाठ
• जानकारी चिन्हहरू, पहेंलो पृष्ठभूमि, कालो पाठ
• धावनमार्गको दूरी बाँकी रहेका चिन्हहरू, कालो पृष्ठभूमि, सेतो संख्याहरू

रंग प्रणाली सजावटी छैन। रातो-पछाडि अनिवार्य निर्देशन चिन्हहरूले स्पष्ट क्लियरेन्स बिना पाइलट प्रवेश गर्न नसक्ने क्षेत्रहरू, रनवे होल्ड स्थिति, एक महत्वपूर्ण सीमा चिन्ह लगाउँछन्। पहेंलो-पछाडि चिन्हहरूले मार्गदर्शन प्रदान गर्छन् तर कहिल्यै अधिकार प्रदान गर्दैनन्। रातो चिन्ह र पहेंलो चिन्ह बीचको भिन्नता भनेको रोक्ने र अगाडि बढ्ने बीचको भिन्नता हो।

निजी पाइलट र व्यावसायिक पाइलट तालिमले यो ज्ञानको प्रत्यक्ष परीक्षण गर्छ। FAA लिखित परीक्षामा साइन पहिचान सम्बन्धी प्रश्नहरू समावेश हुन्छन्, र व्यावहारिक चेकराइडले विद्यार्थीले ट्याक्सी चलाउँदा बिना हिचकिचाहट संकेतहरू पढ्न सक्छ कि सक्दैन भनेर मूल्याङ्कन गर्छ। निरन्तर उत्तीर्ण हुने पाइलटहरू ती हुन् जसले रङ प्रणाली स्वचालित नभएसम्म ड्रिल गरेका थिए, ती होइनन् जसले अघिल्लो रात परिभाषाहरू कण्ठ गरेका थिए।

धावनमार्गका चिन्हहरूले विनाशकारी आक्रमणहरूलाई कसरी रोक्छन्

उडानमा सबैभन्दा खतरनाक क्षण प्रायः पाङ्ग्राहरू जमिनबाट बाहिर निस्कनु अघि हुन्छ। रनवे घुसपैठ, जब कुनै विमान, सवारी साधन, वा व्यक्ति क्लियरेन्स बिना सुरक्षित रनवे क्षेत्रमा प्रवेश गर्छ, उड्डयनको सबैभन्दा निरन्तर सुरक्षा खतराहरू मध्ये एक रहन्छ, र एयरफिल्डमा साइनेज तिनीहरू विरुद्ध पहिलो र छिटो रक्षा हो।

अनिवार्य निर्देशन चिन्हहरूले रातो पृष्ठभूमिमा सेतो पाठ प्रयोग गर्दछ, जसको रङ तर्क a जस्तै हुन्छ। बाटोमा परम्परागत रोक चिन्ह। यी चिन्हहरूले होल्ड पोजिसनहरू, धावनमार्गका प्रवेशद्वारहरू, र महत्वपूर्ण क्षेत्रहरूलाई चिन्ह लगाउँछन् जहाँ पाइलटले अगाडि बढ्नको लागि स्पष्ट अनुमति बिना रोकिनुपर्छ। एउटालाई बेवास्ता गर्नु सानो गल्ती होइन, यो अवतरण वा प्रस्थान गर्ने ट्राफिकसँग टक्करको सीधा बाटो हो।

स्थान चिन्हहरूले विपरीत कार्य गर्दछन्। कालो पृष्ठभूमि, पहेंलो पाठ। तिनीहरूले पाइलटलाई तिनीहरू कुन रनवे वा ट्याक्सीवेमा छन् भनेर ठ्याक्कै बताउँछन्। यसको विपरीत जानाजानी गरिएको छ: अनिवार्य चिन्हहरूले कार्यको माग गर्दछ, स्थान चिन्हहरूले पुष्टिकरण प्रदान गर्दछ। पाठ अघि रङ पढ्ने पाइलटले द्रुत ट्याक्सीको समयमा भ्रमको सबैभन्दा सामान्य स्रोतलाई हटाउँछ।

यो अमूर्त ज्ञान होइन। फ्लोरिडा फ्लायर्स फ्लाइट एकेडेमीमा, विद्यार्थीहरूले यथार्थपरक परिस्थितिहरूमा ट्याक्सी प्रक्रियाहरू अभ्यास गर्छन् जसले तिनीहरूलाई दुवै प्रकारका चिन्हहरू क्रमबद्ध रूपमा पढ्न बाध्य पार्छ। लक्ष्य स्वचालित पहिचान हो, जुन विभाजन-सेकेन्ड निर्णय लिने प्रकार हो जसले घुसपैठ सुरु हुनुभन्दा पहिले नै रोक्छ। अनिवार्य निर्देशन चिन्हमा हिचकिचाउने पाइलटले पहिले नै सुरक्षाको लागि मार्जिन गुमाइसकेको हुन्छ।

दाउ अझ स्पष्ट हुन सक्दैन। एयरफिल्डमा भएका प्रत्येक चिन्ह पाइलट र नियन्त्रक बीच साझा समझदारी सिर्जना गर्न अवस्थित हुन्छन्। एउटालाई गलत बुझियो भने त्यो समझदारी टुट्छ।

यात्रु मार्ग पत्ता लगाउने बनाम पाइलट नेभिगेसन संकेतहरू

यात्रु र पाइलटको साइनेज बीचको भिन्नता केवल यो कसले पढ्छ भन्ने कुरामा मात्र होइन, यो त कसैले गलत पढ्दा के हुन्छ भन्ने कुरामा हो। गेट साइन छुटेको यात्रु थप पाँच मिनेट हिँड्छ। ट्याक्सीवे साइन गलत पढेको पाइलटले रनवेमा आक्रमण गर्न सक्छ जसले गर्दा सम्पूर्ण विमानस्थल नै प्रभावित हुन सक्छ। यी दुई प्रणालीहरूले एउटै भौतिक ठाउँ साझा गर्छन् तर पूर्ण रूपमा फरक डिजाइन तर्कहरू अन्तर्गत काम गर्छन्।

यात्रु चिन्हहरूले अप्रशिक्षित आँखाको लागि स्पष्टतालाई प्राथमिकता दिन्छन्। तिनीहरूले ठूला आइकनहरू प्रयोग गर्छन् र नीतिहरू व्याख्या गर्ने जानकारीमूलक संकेतहरू जस्तै TSA PreCheck उपलब्धता। पाइलट चिन्हहरूले तनावमा पहिचानको गतिलाई प्राथमिकता दिन्छन्, रङले तपाईंको मस्तिष्कले पाठ प्रशोधन गर्नु अघि के गर्ने भनेर बताउँछ। यात्रु प्रणाली सुविधाको लागि डिजाइन गरिएको हो। पाइलट प्रणाली बाँच्नको लागि डिजाइन गरिएको हो।

चिन्हहरूसँगै धावनमार्गका चिन्हहरू पढ्ने

संकेतहरूले पाइलटलाई कहाँ रोक्ने र कहाँ मोड्ने भनेर बताउँछन्। रनवे चिन्हहरूले उडान र अवतरणको महत्वपूर्ण चरणहरूमा स्थिति पुष्टि गर्दछ। एउटा मात्र प्रणाली पढ्ने पाइलटले आधा समय अन्धा उडान गरिरहेको हुन्छ।

धावनमार्गको सतहमा रहेका चिन्हहरू सजावटी हुँदैनन्। तिनीहरू एक मानकीकृत दृश्य भाषा हुन् जुन प्रत्येक चौबाटो र होल्ड लाइनमा रंगीन चिन्हहरूसँग मिलेर काम गर्दछ। सँगै, तिनीहरूले एक निरन्तर पुष्टिकरण लूप बनाउँछन् जसले चालको प्रत्येक चरणमा विमानलाई सही ठाउँमा राख्छ।

थ्रेसहोल्ड र विस्थापित थ्रेसहोल्ड चिन्हहरू

थ्रेसहोल्ड त्यो ठाउँ हो जहाँबाट प्रयोगयोग्य धावनमार्ग सुरु हुन्छ। A दस फिट चौडा सेतो थ्रेसहोल्ड बार धावनमार्गको पूर्ण चौडाइमा यो बिन्दुलाई चिन्ह लगाउँछ। जब थ्रेसहोल्ड विस्थापित हुन्छ, सेतो तीरहरू फुटपाथको सुरुदेखि थ्रेसहोल्ड बारसम्म केन्द्र रेखासँगै दौडन्छन्, र सेतो तीरका टाउकोहरू बारको ठीक अगाडि देखा पर्छन्।

यी चिन्हहरूले पाइलटलाई बताउँछन् कि थ्रेसहोल्ड अघिको क्षेत्र अवतरणको लागि उपलब्ध छैन, यद्यपि यो ट्याक्सी र टेकअफको लागि प्रयोग गर्न सकिन्छ। यो भिन्नतालाई गलत बुझ्दा अवतरण ओभररन भएको छ जुन कुनै पनि चिन्हले रोक्न सक्दैनथ्यो।

केन्द्ररेखा र लक्ष्य बिन्दु

केन्द्र रेखा भनेको धावनमार्गको पूर्ण लम्बाइमा चल्ने ड्यास भएको सेतो रेखा हो। यो टेकअफ रोल र ल्यान्डिङ फ्लेयरको समयमा पाइलटको प्राथमिक सन्दर्भ हो। लक्ष्य बिन्दु चिन्हहरू थ्रेसहोल्डबाट लगभग १,००० फिट टाढा अवस्थित दुई ठूला सेतो आयताकार ब्लकहरू हुन्।

यी चिन्हहरूले दुई फरक कार्यहरू गर्छन्। केन्द्र रेखाले विमानलाई धावनमार्गको दिशासँग पङ्क्तिबद्ध राख्छ। लक्ष्य बिन्दुले पाइलटलाई दृष्टिकोणको समयमा दृश्य लक्ष्य दिन्छ, एक निश्चित सन्दर्भ जसले लामो वा छोटो अवतरणको सामान्य त्रुटिलाई रोक्छ।

टचडाउन जोन मार्किङहरू

टचडाउन जोन मार्किङहरू केन्द्ररेखाको दुबै छेउमा सममित रूपमा राखिएका सेतो आयताकार बारहरूको जोडी हुन्। तिनीहरू लक्ष्य बिन्दुबाट सुरु हुन्छन् र ५००-फिट अन्तरालमा दोहोरिन्छन्, सामान्यतया रनवेबाट ३,००० फिट तलसम्म फैलिन्छन्।

यी चिन्हहरूले पाइलटलाई पाङ्ग्राहरू फुटपाथमा कहाँ मिल्नुपर्छ भनेर ठ्याक्कै बताउँछन्। तालिमको क्रममा, विद्यार्थीहरूले टचडाउन जोन चिन्हहरूलाई दृश्य सन्दर्भको रूपमा मात्र नभई उनीहरूको फ्लेयर टाइमिङ र डिसेन्ट रेट विरुद्ध क्रस-चेकको रूपमा प्रयोग गर्न सिक्छन्।

विमानस्थलमा साइनबोर्ड उडान तालिमले के सिकाउँछ

धेरैजसो विद्यार्थी पाइलटहरूले छवटा चिन्हका रङहरू सम्झनु गाह्रो भाग हो भन्ने ठान्छन्। वास्तविक चुनौती भनेको रेडियोहरू व्यवस्थापन गर्दा, विमानस्थलको रेखाचित्र जाँच गर्दा र जमिनको ट्राफिक हेर्दै ट्याक्सीको गतिमा तिनीहरूलाई पढ्न आफ्नो आँखालाई तालिम दिनु हो। जान्ने र गर्ने बीचको त्यो खाडलले नै संरचित उडान प्रशिक्षणको मूल्य कमाउँछ।

ग्राउन्ड स्कूलले FAA रङ प्रणालीलाई विस्तृत रूपमा समेट्छ। विद्यार्थीहरूले सिक्छन् कि रातोको अर्थ रोकिन्छ, पहेँलोसँग कालोको अर्थ तपाईं यहाँ हुनुहुन्छ, र कालोसँग पहेँलोको अर्थ यसतर्फ जान्छ। समर्पित सत्रहरूले यथार्थपरक प्रयोग गर्छन् विमानस्थल रेखाचित्रहरू र नक्कली ट्याक्सी परिदृश्यहरू पाठ भन्दा पहिले पढ्ने रङको रिफ्लेक्स निर्माण गर्न।

दोहोरो निर्देशनले त्यो कक्षाकोठाको ज्ञानलाई वास्तविक एयरफिल्डमा लैजान्छ। एक प्रशिक्षकले ट्याक्सी चलाउँदा प्रत्येक चिन्ह औंल्याउँछन्, जसले गर्दा विद्यार्थीलाई थ्रोटल अगाडि बढाउनु अघि यसको अर्थ के हो भनेर बोलाउन बाध्य पार्छ। वास्तविक परिस्थितिहरूमा यो बारम्बार एक्सपोजरले कण्ठित तथ्यहरूलाई स्वचालित व्यवहारमा रूपान्तरण गर्छ। पाठ्यपुस्तकबाट छ प्रकारका चिन्हहरू पढ्न सक्ने विद्यार्थीहरू व्यस्त ट्याक्सी चलाउँदा अनिवार्य निर्देशन चिन्ह देखा पर्दा पनि स्थिर हुन्छन्।

फ्लोरिडा फ्लायर्स फ्लाइट एकेडेमीको स्व-परीक्षण प्राधिकरणको अर्थ विद्यार्थीहरूले आफ्नो FAA चेकराइड साइटमा। परीक्षकले प्रयोगात्मक परीक्षाको समयमा तुरुन्तै चिन्ह पहिचानको अपेक्षा गर्दछ, र प्रशिक्षण पाइपलाइन पाठ पहिलोबाट त्यो मानक तर्फ निर्माण हुन्छ। होल्ड पोजिसन चिन्ह गलत पढ्ने दोस्रो मौका हुँदैन।

सामान्य साइन रिडिङ त्रुटिहरू र त्यसबाट कसरी बच्ने

ट्याक्सीको चाप बढ्दा अनुभवी पाइलटहरूले पनि विमानस्थलका संकेतहरू गलत बुझ्छन्। गल्ती प्रायः कहिल्यै पनि संकेत अवस्थित छ भनेर थाहा नहुनुको कारणले हुँदैन, यो समयको अभावमा पहिले गलत दृश्य संकेत पढ्नुको कारणले हो।

पहिले: द्रुत गतिको ट्याक्सीमा चढ्ने पाइलटले पहेंलो अक्षर भएको कालो चिन्ह देख्छ र मान्दछ कि यो अर्को मोड तिर औंल्याउने दिशा चिन्ह हो। दिमागले रंगको कन्ट्रास्ट समात्छ र त्यससँगै दौडन्छ। पाइलट बन्द ट्याक्सीवे भएको ठाउँमा घुम्छ किनभने त्यो चिन्ह वास्तवमा हालको स्थिति पुष्टि गर्ने स्थान चिन्ह थियो, कहाँ जाने भनेर देखाउने दिशा चिन्ह होइन।

पछि: पहिले रङ पढ्नुहोस्, त्यसपछि पाठ, त्यसपछि विमानस्थलको रेखाचित्र। कालो पाठ भएको पहेंलो पृष्ठभूमिले दिशा वा गन्तव्यलाई जनाउँछ। पहेंलो पाठ भएको कालो पृष्ठभूमिले स्थानलाई जनाउँछ, तपाईं यहाँ हुनुहुन्छ, तपाईं कहाँ जाँदै हुनुहुन्छ भन्ने होइन। कार्य गर्नु अघि विमानस्थलको रेखाचित्रसँग क्रस-चेक गर्नाले सम्भावित घुसपैठलाई पुष्टि गरिएको स्थिति फिक्समा परिणत गर्दछ।

फ्लोरिडा फ्लायर्स फ्लाइट एकेडेमीमा व्यावसायिक पाइलट प्रशिक्षणको क्रममा विद्यार्थीहरूमा रङ-पहिले पढ्ने यो बानी स्वचालित नभएसम्म प्रशोधन गरिन्छ। सुरक्षित ट्याक्सी र रनवे घुसपैठ बीचको भिन्नता प्रायः तपाईंले दुई रङहरू प्रशोधन गर्ने क्रममा मात्र हुन्छ।

तपाईं एक्लै हुनुभन्दा पहिले मास्टर एयरपोर्ट साइनेज

विमानस्थलको वातावरणमा साइनेज त्यस्तो विषय होइन जुन तपाईंले उडानमा सिक्न सक्नुहुन्छ। आत्मविश्वासी ट्याक्सी र होल्ड लाइनमा अलमल्लमा परेको स्टप बीचको भिन्नता तपाईंले पाठ अघिको रङ पढ्नुभयो कि भएन भन्ने कुरामा निर्भर गर्दछ, र तपाईंले एक्लै नियन्त्रण लिनु अघि त्यो रिफ्लेक्स स्वचालित हुनुपर्छ।

छ वटा चिन्ह प्रकारहरू कण्ठ गर्दा ग्राउन्ड स्कूलमा बिताएको प्रत्येक घण्टाले उडानको सबैभन्दा कठिन चरणमा कम संज्ञानात्मक भारमा प्रतिफल दिन्छ। अनिवार्य निर्देशन चिन्हमा हिचकिचाउने विद्यार्थी त्यो विद्यार्थी हो जसले अझै प्रणालीलाई आन्तरिकीकरण गरेको छैन। हिचकिचाइको लागि एयरफिल्ड ढिलो हुँदैन, र गलत पढ्ने चिन्ह कम्पाउन्डको परिणाम कुनै पनि सुधारले समाधान गर्न सक्ने भन्दा छिटो हुन्छ।

विमानस्थलको साइनेजलाई चेकलिस्ट वस्तुको सट्टा मुख्य क्षमताको रूपमा व्यवहार गर्ने उडान कार्यक्रम छनौट गर्नुहोस्। जटिल ट्याक्सीवेहरू आफ्नो स्क्यान नतोडिकन नेभिगेट गर्ने पाइलटहरूले पहिले रङ प्रणाली, दोस्रोमा संक्षिप्त रूपहरू, र अन्तमा विमानस्थल रेखाचित्रसँग क्रस-चेक गर्ने बानी सिकेका हुन्छन्। त्यो क्रमले पाइलट उत्पादन गर्छ जसले जमिन डिकोड गर्नुको सट्टा विमान उडानमा ध्यान केन्द्रित गर्न सक्छ।