IFR र VFR को अर्थ: पाइलटहरूले दृश्य र उपकरण उडान नियमहरू बीच कसरी छनौट गर्छन्

एक पाइलट ककपिटमा बसिरहेको छ, विन्डशिल्ड खैरो रङले भरिएको छ। क्षितिज छैन। कुन नियमहरूमा विश्वास गर्ने भन्ने मात्र निर्णय हो।

IFR र VFR को अर्थको जवाफ भनेको झ्यालबाट बाहिर हेर्ने र उपकरणहरूमाथि विश्वास गर्ने बीचको वास्तविक-समयको छनौट हो। धेरैजसो व्याख्याहरू मौसमको न्यूनतम सीमामा रोकिन्छन्। तिनीहरूले पाइलटले मिसनमा कुन नियमहरू लागू हुन्छन् भनेर कसरी निर्णय गर्छ भन्ने कुरा छुटाउँछन्।

यो लेखले त्यो निर्णयलाई तोड्छ। तपाईंले प्रत्येक नियमको सेटले के माग गर्छ, उडान योजना कसरी परिवर्तन हुन्छ, र किन सबैभन्दा सुरक्षित छनौट सधैं बढी उन्नत हुँदैन भनेर सिक्नुहुनेछ। भिन्नता शैक्षिक छैन। IFR क्लियरेन्स बिना नियन्त्रित हवाई क्षेत्रमा उडान गर्ने पाइलटले कानून तोडिरहेको छ। नियमहरूले कानुनी वजन बोक्छन् जसले प्रत्येक पूर्व उडान ब्रीफिंगलाई आकार दिन्छ।

IFR र VFR को अर्थ: मुख्य भिन्नता

VFR दृश्य उडान नियमहरूको अर्थ, पाइलटले झ्यालबाट बाहिर हेरेर नेभिगेट गर्छ। आईएफआर माध्यम साधन उडान नियम, पाइलटले ककपिट उपकरणहरूको सन्दर्भमा मात्र नेभिगेट गर्दछ। प्रत्येक उडान यी दुई फ्रेमवर्कहरू मध्ये एक अन्तर्गत सञ्चालन हुन्छ, र ती बीचको छनौटले पाइलटले यात्राको प्रत्येक चरणको योजना, कार्यान्वयन र निगरानी कसरी गर्छ भनेर निर्धारण गर्दछ।

सबैभन्दा सामान्य गलतफहमी यो हो कि यी दुई अलग-अलग प्रकारका उडानहरू हुन्। ती होइनन्। मौसम परिवर्तन हुँदा एउटै उडान VFR बाट IFR मा परिवर्तन हुन सक्छ। सफा आकाशमुनि उडान भर्ने पाइलटले बादल लागेको बेला उपकरण उडान नियमहरूमा स्विच गर्नुपर्ने हुन सक्छ। त्यो संक्रमण सुरक्षित रूपमा गर्ने क्षमताले नै राम्रोसँग प्रशिक्षित पाइलटलाई समस्यामा पर्नेबाट अलग गर्छ।

निजी पाइलटहरूले VFR अन्तर्गत आफ्नो प्रशिक्षण सुरु गर्छन्। तिनीहरूले क्षितिज हेरेर, सडक र नदीहरू पछ्याएर र जमिनलाई दृष्टिमा राखेर उडान गर्न सिक्छन्। उपकरण मूल्याङ्कन पछि आउँछ, एक अतिरिक्त प्रमाणीकरण जसले पाइलटहरूलाई आफ्नो प्रवृत्ति भन्दा आफ्नो उपकरणहरूमा विश्वास गर्न सिकाउँछ। त्यो विश्वास निर्माण गर्न सबैभन्दा कठिन सीप हो। भित्री कानले शरीरलाई एउटा कुरा बताउँछ भने मनोवृत्ति सूचकले सत्य बताउँछ। यो विच्छेदनमा निपुण पाइलटहरूले अरू सबैलाई ग्राउन्ड गर्ने अवस्थाहरूबाट उडान गर्न सक्छन्।

वास्तविक भिन्नता ककपिटको बारेमा होइन। यो पाइलटको अनिश्चिततासँगको सम्बन्धको बारेमा हो। VFR ले काम गर्छ जब संसार दृश्यमान र अनुमानित हुन्छ। IFR ले काम गर्छ जब संसार गायब हुन्छ र केवल उपकरणहरू बाँकी रहन्छन्। बुझाइ IFR र VFR को अर्थ यसको अर्थ कुन ढाँचा परिस्थिति अनुसार मिल्छ भनेर जान्नु र कुनै एकलाई कार्यान्वयन गर्ने तालिम लिनु हो।

VFR र IFR बीचको संक्रमण कुनै स्विच होइन। यो इन्जिन घुम्नु अघि सुरु हुने निर्णय रूख हो। सुरुदेखि नै IFR उडान योजना फाइल गर्ने पाइलटले मौसम नजिकिन सक्छ भनेर पहिले नै निर्णय गरिसकेको हुन्छ, र त्यो निर्णयले सुरुदेखि नै इन्धन योजना, वैकल्पिक विमानस्थल र आकस्मिक मार्गहरूलाई आकार दिन्छ।

जब पाइलटहरू दृश्य संकेतहरूमा मात्र भर पर्छन्

VFR उडान उड्डयनको सबैभन्दा शुद्ध रूप हो, र सबैभन्दा सीमित पनि। पाइलटले क्षितिजसँग मिलाएर पखेटालाई समतल राख्छ, पानीको टावर वा राजमार्ग इन्टरचेन्ज देखेर नेभिगेट गर्छ, र जमिन कति छिटो सर्छ भन्ने आधारमा दूरी मापन गर्छ। यही सरलताले गर्दा नै प्रत्येक पाइलटले पहिले VFR सिक्छन्। यसले आधारभूत सीप सिकाउँछ: कहाँ जाने र केबाट बच्ने भन्ने बारे निरन्तर निर्णय लिँदै विमानलाई नियन्त्रणमा राख्ने।

VFR को स्वतन्त्रता वास्तविक छ। पाइलटले सानो घाँसे मैदानबाट उडान भर्न सक्छ, बादलको खाडलबाट चढ्न सक्छ, र नियन्त्रण टावर वा प्रकाशित उपकरण दृष्टिकोण बिना विमानस्थलमा अवतरण गर्न सक्छ। कुनै उडान योजना फाइल गर्नु पर्दैन। कुनै क्लियरेन्स फिर्ता पढ्नु पर्दैन। मार्ग, उचाइ र गन्तव्यको बारेमा निर्णय गर्ने अधिकार पाइलटको हुन्छ। त्यही स्वायत्तताका कारण धेरै पाइलटहरूले वर्षौंसम्म उपकरण उडानमा सर्ने प्रतिरोध गर्छन्।

तर बाधाहरू पूर्ण छन्। VFR लाई दृश्यता र बादल सफा गर्नको लागि विशिष्ट मौसम न्यूनतम आवश्यक पर्दछ, जुन द्वारा लागू गरिएको छ। भिजुअल उडान नियमहरू। जब तुवाँलो बाक्लो हुन्छ वा बादलको डेक खस्छ, ती विकल्पहरू गायब हुन्छन्। ९० मिनेटको क्रस-कन्ट्रीको योजना बनाएको पाइलटले आफूलाई गन्तव्यबाट २० माइल टाढा कुनै बाटो नभएको र द्रुत गतिमा बिग्रँदै गएको छत पाउन सक्छ। एक मात्र कानुनी चाल भनेको घुम्नु वा अन्यत्र अवतरण गर्नु हो।

एयरस्पेसले अर्को प्रतिबन्ध थप्छ। प्रमुख विमानस्थलहरू वरिपरि कक्षा B र कक्षा C एयरस्पेसलाई विशिष्ट सञ्चार र उपकरणहरू चाहिन्छ जुन धेरै VFR-मात्र विमानहरूमा हुँदैन। शिकागो वा लस एन्जलस नजिक VFR उडान गर्ने पाइलटले नियन्त्रित एयरस्पेसका यी शेल्फहरू वरिपरि नेभिगेट गर्नुपर्छ, माइल र जटिलता थप्दै। VFR को स्वतन्त्रता मौसम, एयरस्पेस, र पाइलटको जोखिमहरू समस्या हुनु अघि पत्ता लगाउने सीप द्वारा परिभाषित बक्स भित्र काम गर्दछ।

त्यो बक्स हो जहाँ तनाव रहन्छ। प्रत्येक VFR पाइलटले अन्ततः एउटा क्षणको सामना गर्छ जब उनीहरूले विश्वास गरेका दृश्य संकेतहरू हराउन थाल्छन्, र एक मात्र सुरक्षित निर्णय भनेको उनीहरूले लिन नचाहेको निर्णय हो।

जब उपकरणहरूले ककपिट कब्जा गर्छन्

IFR र VFR को अर्थ विन्डशिल्ड खैरो भएपछि नियामक भिन्नताबाट बाँच्ने संयन्त्रमा परिवर्तन हुन्छ। महिनौंसम्म क्षितिजमा विश्वास गर्न तालिम लिएका पाइलटले अचानक दृश्यहरू बिना नै नेभिगेट गर्नुहोस् र डायलहरूको प्यानलमा विश्वास गर्नुहोस्।

स्विचलाई बाध्य पार्ने अवस्थाहरू

बादल, कुहिरो, वर्षा र तुवाँलोले VFR पाइलटले निर्भर गर्ने दृश्य सन्दर्भहरू हटाउँछ। प्रकाश नभएको भू-भागमा रात्रि उडानले क्षितिज पूर्ण रूपमा गायब हुने अवस्था पनि सिर्जना गर्न सक्छ। यी त्यस्ता वातावरणहरू हुन् जहाँ IFR अनिवार्य हुन्छ।

उपकरण मौसम विज्ञान अवस्थाको वास्तवमा अर्थ के हो?

IMC भनेको VFR न्यूनतम भन्दा कम मौसमको लागि प्राविधिक शब्द हो। यो कुनै एकल मौसम प्रकार होइन तर कुनै पनि अवस्था हो जहाँ पाइलटले बाहिर हेरेर सुरक्षित उडान कायम राख्न पर्याप्त देख्न सक्दैन। VFR बाट IMC मा संक्रमण बादलको तहमा उडान गर्दा केही सेकेन्डमा हुन सक्छ।

आँखाबाट उपकरणहरूमा मानसिक परिवर्तन

उडान IFR को लागि पाइलटले जानकारी कसरी प्रशोधन गर्छ भन्ने कुराको पूर्ण पुनर्वायरिंग आवश्यक पर्दछ। घुमाउरो र आरोहणको समयमा भित्री कान रहन्छ, त्यसैले पाइलटले शारीरिक संवेदनालाई ओभरराइड गर्नुपर्छ र मनोवृत्ति सूचकले देखाएको कुरामा विश्वास गर्नुपर्छ। यो सीप हो समर्पित प्रशिक्षण मार्फत निर्मित र निरन्तर अभ्यास।

हवाई ट्राफिक नियन्त्रणले नियन्त्रण लिन्छ

IFR उडान टेकअफदेखि अवतरणसम्म कडा ATC क्लियरेन्स अन्तर्गत सञ्चालन हुन्छ। पाइलटले अनुमति बिना तोकिएको शीर्षक, उचाइ वा मार्गबाट ​​विचलित हुन सक्दैन। यसले VFR उडानको स्वतन्त्रता हटाउँछ तर अन्य ट्राफिकबाट अलग हुने र व्यस्त हवाई क्षेत्रबाट मार्ग ग्यारेन्टी गर्ने सुविधा प्रदान गर्दछ।

प्रमाणीकरण अवरोध

निजी पाइलटहरूले पहिले VFR-मात्र प्रमाणपत्र कमाउँछन्, त्यसपछि अतिरिक्त उडान घण्टा, ग्राउन्ड स्कूल, र चेकराइड मार्फत उपकरण मूल्याङ्कन पछ्याउँछन्। व्यावसायिक रूपमा उडान गर्ने जो कोहीको लागि उपकरण मूल्याङ्कन वैकल्पिक छैन, यो मानक हो जसले मनोरञ्जन उडानलाई व्यावसायिक सञ्चालनबाट अलग गर्दछ।

उडान योजना VFR र IFR बीच कसरी फरक छ

उडान योजनाले यी दुई नियम सेटहरू बीचको वास्तविक भिन्नता प्रकट गर्दछ। एक VFR पाइलटले आफूले देख्न सक्ने कुराको वरिपरि योजना बनाउँछ। एक IFR पाइलटले आफूले देख्न नसक्ने कुराको वरिपरि योजना बनाउँछ। सम्पूर्ण प्रक्रिया परिवर्तन हुन्छ, मार्ग चयनदेखि इन्धन गणनासम्म, पाइलटले सबैभन्दा खराब अवस्थाको बारेमा कसरी सोच्दछ भन्ने कुरासम्म।

VFR योजना नक्सा र मौसम ब्रीफिंगबाट सुरु हुन्छ। पाइलटले दृश्य चेकपोइन्टहरू पहिचान गर्दछ: बुट जस्तो आकारको ताल, राजमार्ग इन्टरचेन्ज, रातो बत्ती भएको रेडियो टावर। मार्गले यी स्थलचिन्हहरू पछ्याउँछ, प्रतिबन्धित हवाई क्षेत्र र नियन्त्रित क्षेत्रहरूबाट टाढा रहँदै। मौसमबाट बच्नु प्रमुख चिन्ताको विषय हो। एक VFR पाइलटले धेरैजसो समय योजना बनाउने क्रममा बिताउँछ कि आकाश उडान गर्न पर्याप्त सफा छ कि छैन भनेर सोध्ने गर्छ।

IFR योजना पूर्णतया फरक विषय हो। पाइलटले फाइल गर्छ उडान योजना जमिन छोड्नु अघि हवाई ट्राफिक नियन्त्रणको साथ। मार्गले दृश्य स्थलचिह्नहरू होइन, प्रकाशित वायुमार्ग र उपकरण दृष्टिकोणहरू पछ्याउँछ। इन्धन योजनामा ​​वैकल्पिक विमानस्थलको लागि रिजर्भ समावेश छ किनभने गन्तव्य न्यूनतम भन्दा कम हुन सक्छ। IFR पाइलटले योजनाबद्ध अवतरण नहुने सम्भावनाको लागि योजना बनाउँछ। प्रत्येक निर्णयले ब्याकअपको लागि जिम्मेवार हुन्छ।

सरलता र कम लागतको लागि VFR ले जित्छ। पाइलटले सेक्शनल चार्ट र मौसम एपको साथ मिनेटमा VFR क्रस-कन्ट्री योजना बनाउन सक्छ। विश्वसनीयता र भविष्यवाणीको लागि IFR ले जित्छ। पाइलटलाई ATC ले कुन राउटिङ तोक्नेछ र उनीहरूले कुन दृष्टिकोणले उडान गर्नेछन् भन्ने कुरा ठ्याक्कै थाहा हुन्छ। व्यापार स्पष्ट छ: संरचनाको लागि स्वतन्त्रता, निश्चितताको लागि सरलता।

यी दुई योजना विधिहरू बीचको छनौट मिसनमा निर्भर गर्दछ। परिचित भू-भागमा दर्शनीय स्थल उडान एक VFR कार्य हो। कम बादलहरूको लागि परिचित शहरमा व्यावसायिक उडानले IFR को आवश्यकता पर्दछ। गलत यात्राको लागि गलत रूपरेखा छनौट गर्ने पाइलट ग्राउन्डेड वा अझ खराब हुन्छ।

किन केही पाइलटहरूले VFR भन्दा IFR लाई प्राथमिकता दिन्छन्?

VFR भन्दा IFR को प्राथमिकता सीप स्तरको बारेमा होइन। यो पाइलटले कस्तो प्रकारको उडान गर्न चाहन्छ भन्ने बारेमा हो। मनोरञ्जनको लागि भन्दा यातायातको लागि उडान गर्नेहरूका लागि, IFR ले प्रत्येक यात्राबाट सबैभन्दा ठूलो परिवर्तनशीलता हटाउँछ: मौसम।

एक VFR पाइलट उठ्छ, पूर्वानुमान जाँच गर्छ, र या त उड्छ या उड्दैन। एक IFR पाइलट उठ्छ, पूर्वानुमान जाँच गर्छ, र त्यसबाट मार्ग योजना बनाउँछ। त्यो भिन्नताले पाइलटहरूले आफ्नो सम्पूर्ण सञ्चालन कसरी गर्छन् भन्ने कुरामा परिवर्तन ल्याउँछ। VFR अन्तर्गत रद्द हुने उडानहरू IFR अन्तर्गत नियमित हुन्छन्, जुन तालिकामा कतै हुन आवश्यक पर्ने जो कोहीको लागि महत्त्वपूर्ण हुन्छ।

मौसम बाहेक, IFR ले संरचनात्मक फाइदा प्रदान गर्दछ जुन VFR ले मिलाउन सक्दैन। हवाई ट्राफिक नियन्त्रण विभाजन IFR अन्तर्गत स्वचालित छ। पृथकीकरणको जिम्मेवारी नियन्त्रकहरूको हुन्छ। VFR पाइलटले अन्य ट्राफिक हेर्नु पर्छ र बेवास्ता गर्नु पर्छ, नेभिगेसन र सञ्चार व्यवस्थापन गर्दा निरन्तर आकाश स्क्यान गर्दै। त्यो मानसिक भार वास्तविक हो, र यो लामो उडानमा जम्मा हुन्छ।

व्यावसायिक सञ्चालनले विकल्पलाई पूर्ण रूपमा हटाउँछ। एयरलाइन पाइलटहरू, चार्टर अपरेटरहरू, र भाडामा उडान गर्ने जो कोहीले पनि उपकरण मूल्याङ्कन हुनुपर्छ। ती सन्दर्भहरूमा IFR को लागि प्राथमिकता कुनै प्राथमिकता होइन। यो एक मात्र कानुनी विकल्प हो। तर निजी पाइलटहरू मध्ये जो दुवैतर्फ उडान गर्न सक्छन्, धेरैले यसको भविष्यवाणी अनुभव गरेपछि IFR छनौट गर्छन्।

व्यापार वास्तविक छ। IFR ले निरन्तर उपकरण स्क्यान, निरन्तर रेडियो सञ्चार र क्लियरेन्सको कडा पालनाको माग गर्दछ। नदीमाथि उडान भर्न वा कुनै स्थलचिन्हको वरिपरि घुम्न कुनै स्वतःस्फूर्त विचलन हुँदैन। VFR को स्वतन्त्रता वास्तविक स्वतन्त्रता हो। तर पुग्न उडान गर्ने पाइलटहरूका लागि, घुम्न होइन, त्यो स्वतन्त्रता पार गर्ने ग्यारेन्टी भन्दा कम मूल्यवान छ।

IFR सधैं सुरक्षित हुन्छ भन्ने गलत धारणा

धेरै पाइलटहरूले उपकरण उडान नियमहरू सुरक्षित छन् भन्ने ठान्छन्। यसले सबैभन्दा खतरनाक चरलाई बेवास्ता गर्छ: पाइलट। सुरक्षा पाइलटको दक्षता र अवस्थाहरू बीचको मेलमा रहन्छ।

उपकरण उडानमा दक्षता जाल

धेरैले स्वीकार गरेभन्दा छिटो IFR दक्षता क्षय हुन्छ। महिनामा दुई पटक उपकरणहरू उडाउने पाइलटले भरपर्दो स्क्यान कायम राख्छ। वर्षमा दुई पटक उपकरणहरू उडाउने पाइलट दायित्व हो। पाइलटले सही डेटा छिटो प्रशोधन नगर्न सक्छ।

जहाँ VFR उडान सुरक्षित विकल्प बन्छ

राम्रो मौसममा VFR पाइलटहरूले भू-भाग, ट्राफिक र विकासशील मौसम समस्या बन्नु अघि नै हेर्छन्। त्यो जागरूकताले पहिले नै निर्णय लिन अनुमति दिन्छ। VFR पाइलटले बादलमा प्रवेश गर्नु अघि नै मोड्न सक्छ। IFR पाइलट पहिले नै बादलमा हुनुपर्छ।

नतिजा निर्धारण गर्ने निर्णय

सबैभन्दा सुरक्षित पाइलटले अवस्थाहरू विरुद्ध आफ्नो सीमाको सही मूल्याङ्कन गर्दछ। छरिएका बादलहरूको कारणले गर्दा VFR पाइलट रद्द गर्नु ज्ञात आइसिङमा लन्च गर्ने IFR पाइलट भन्दा सुरक्षित हुन्छ। मूल्याङ्कनले जोखिमलाई हटाउँदैन, परिवर्तन गर्छ।

तालिम मार्गहरू: VFR देखि IFR प्रमाणीकरण सम्म

पाइलटहरूले कसरी तालिम लिन्छन् भन्ने कुरा नबुझेसम्म IFR र VFR को अर्थ बुझ्नु अपूर्ण हुन्छ। प्रत्येक पाइलटले VFR तालिमबाट सुरु गर्छन्, त्यसपछि केहीले IFR उडान अनलक गर्ने उपकरण मूल्याङ्कन कमाउँछन्। व्यावसायिक उडानको लागि प्रगति वैकल्पिक छैन, यो प्रवेशद्वार हो।

• पहिले VFR तालिम। निजी पाइलट प्रमाणपत्र पूर्णतया दृश्य उडानमा निर्मित छ। विद्यार्थीहरूले क्षितिज हेरेर पखेटाहरू समतल राख्न, स्थलचिह्नहरू हेरेर नेभिगेट गर्न र जमिनको गतिबाट दूरी निर्धारण गर्न सिक्छन्। यो फाउन्डेसनले उपकरणहरू थप्नु अघि कच्चा स्टिक-एन्ड-रडर सीपहरू सिकाउँछ।
• उपकरण मूल्याङ्कन आवश्यकताहरू। निजी प्रमाणपत्र प्राप्त गरेपछि, पाइलटहरूले उपकरण मूल्याङ्कन खोज्छन्। तालिमको लागि लिखित परीक्षा, चेकराइड, र वास्तविक वा नक्कली उपकरण अवस्थामा न्यूनतम उडान घण्टा आवश्यक पर्दछ। ध्यान बाहिर हेर्नेबाट प्यानल स्क्यान गर्नेतिर केन्द्रित हुन्छ।
• उडिरहेको मनोवृत्ति उपकरण। IFR तालिमले पाइलटहरूलाई मनोवृत्ति सूचक, अल्टिमिटर र हेडिङ सूचक मात्र प्रयोग गरेर विमान नियन्त्रण गर्न सिकाउँछ। विमान घुमिरहेको छैन भने शरीरले पाइलटलाई विमान घुमिरहेको छ भनेर बताउनेछ। उपकरणहरूले हरेक पटक त्यो प्रवृत्तिलाई ओभरराइड गर्नुपर्छ।
• नेभिगेसन र दृष्टिकोणहरू। पाइलटहरूले दृश्य सन्दर्भ बिना नै धावनमार्गमा विमानलाई निर्देशित गर्ने उपकरण दृष्टिकोण, सटीक मार्गहरू उडान गर्न सिक्छन्। VOR, ILS, र GPS दृष्टिकोणहरू प्रत्येकलाई फरक प्रक्रियाहरू चाहिन्छ। तालिमले प्रत्येकलाई कसरी संक्षिप्त गर्ने, उडान गर्ने र छुटाउने भन्ने कुरा समेट्छ।
• व्यावसायिक र हवाई सेवा आवश्यकताहरू। भाडामा उडान गर्ने कुनै पनि पाइलटले उपकरण मूल्याङ्कन गर्नुपर्छ। व्यावसायिक सञ्चालकहरूले VFR को लागि पर्याप्त मौसम राम्रो छ भन्ने कुरामा भर पर्न सक्दैनन्। उपकरण मूल्याङ्कन उडान गर्न भुक्तानी गरिएको जो कोहीको लागि आधारभूत आधार हो।
• बारम्बार तालिम। उपकरण मूल्याङ्कन अद्यावधिक राख्नुपर्छ। पाइलटहरूले प्रत्येक छ महिनामा छ वटा उपकरण दृष्टिकोण, होल्डिंग प्रक्रियाहरू, र अवरोध र ट्र्याकिङ पाठ्यक्रमहरू लग गर्नुपर्छ। यो बिना, मूल्याङ्कन समाप्त हुन्छ र पाइलट VFR-मात्र विशेषाधिकारहरूमा फर्कन्छ।

तालिम मार्गले एउटा सत्य प्रकट गर्छ: उत्कृष्ट पाइलटहरूले परिस्थितिको माग अनुसार दृश्य र उपकरण उडान बीच स्विच गर्न सक्छन्। IFR बनाम VFR निर्णय लिने बुझ्नु मात्र होइन, अभ्यास गर्नुपर्छ। गम्भीर हुने जो कोहीको लागि पायलट प्रशिक्षण, उपकरण मूल्याङ्कन तब हुन्छ जब उडान एक शौक हुन छोड्छ र पेशा बन्छ।

दृश्य र उपकरण उडान बीचको छनौटमा निपुणता हासिल गर्दै

IFR र VFR को अर्थ बुझ्नु कुनै सामान्य अभ्यास होइन। यो परिस्थितिमा प्रतिक्रिया दिने पाइलट र त्यसको पूर्वानुमान गर्ने पाइलट बीचको भिन्नता हो।

दृश्य र उपकरण नियमहरू बीचको ककपिट निर्णय इन्जिन सुरु हुनुभन्दा पहिले हुन्छ। बादलहरू बन्द नभएसम्म पर्खने पाइलटले पहिले नै गलत छनौट गरिसकेको हुन्छ। सबैभन्दा चलाख पाइलटहरूले दुवै परिणामहरूको योजना बनाउँछन्। तिनीहरूले पहिलो रेडियो कल अघि प्रस्थान, मार्ग र वैकल्पिकको बारेमा जानकारी दिन्छन्।

परिभाषाभन्दा बाहिर जानुहोस्। संक्रमण सहज नभएसम्म दुवै नियमहरूको सेट अन्तर्गत उडान गर्नुहोस्। लक्ष्य मनपर्ने छनौट गर्नु होइन। लक्ष्य भनेको मौसमले अनुमति दिएमा कुनै पनि मिसन उडाउन सक्ने पाइलट बन्नु हो।